Samen met mijn broer en schoonzus had ik tickets besteld om naar de show te gaan kijken. In de C-mine van Genk was het stuk driemaal uitverkocht en mijn verwachtingen dus zeer hoog. Dit was ook vooral omdat ik een zeer groot fan ben van Wim Helsen zijn shows en van Bruno zijn acteerprestaties in Het Eiland. Onze plaatsen bevonden zich op de tweede rij, heel dicht bij het podium dus. Op het podium stond een sombere kamer in perspectief, enkel een tafel met twee stoelen die eruitzagen of ze de tweede wereldoorlog hadden meegemaakt. Het jammere was dat we iets teveel naar rechts zaten en daardoor één zijwand niet konden zien van de kamer, waar nog een boekenrek en foto stond.
De lichten werden gedoofd en het geroezemoes in de zaal hield op. De heren zetten zich allebei op hun stoel neer en hielden zich afzonderlijk bezig. Bruno of Vic zit wat op een rood gitaartje te tokkelen en Wim of Leo is een tekst aan het schrijven. Langzaam wordt duidelijk dat ze bezoek verwachten, een Natasja gaat langskomen en ze willen beide een goede indruk maken op haar. Vic wil een liedje spelen en Leo wilt de perfecte openingszin vertellen: "Natasja, soms loop ik op straat achter u aan en dan kijk ik naar u zonder dat gij dat weet, dan ben ik trots en gelukkig dat wij samen horen en dan heb ik het gevoel dat ik door u geene paria ben.". Hier ontstaat al snel een discussie tussen de twee of de openingszin nu goed of slecht overkomt. Het verhaal loopt verder en de discussies tussen de twee worden heviger. Vooral als dan eindelijk de deurbel gaat en geen van beide wilt/durft open te doen. Waarna ze uiteindelijk zelf proberen brand te stichten om een reden te hebben om niet open te doen.
Wim en Bruno spelen twee eenzame 'nerds' die schrik hebben voor alles wat buiten zichzelf afspeelt. Ze willen het publiek meekrijgen door hun eenzaamheid en hun absurde denkwijze. Ze verwarren de emoties van het publiek ook constant, zo stoppen ze soms midden het stuk om met elkaar iets te overleggen en herbeginnen dan enkele regels terug. De deurbel die heel hard klinkt waarbij het publiek zich verschiet of de kwade uitbarstingen van Bruno/Vic tijdens het stuk, maar vooral de komische noot blijft hoog. Deze is vooral afkomstig van Wim en is ook herkenbaar zijn humor wat hij ook bracht in zijn vorige shows. Tijdens het stuk hebben ze zelf de slappe lach gekregen toen ze voor ideeën aan het zoeken waren om snel brand te stichtten en het meest zinnige antwoord een appel was.
Het theaterstuk voldeed aan mijn verwachtingen voor een absurde en komische avond. Enige minpuntje was het traag opstarten van het verhaal. Het duurde lang voor het publiek echt mee was met het verhaal en het absurdisme. Het is zeker een aanrader voor wie van dit soort humor houdt, maar wie de vorige shows van Wim Helsen niet goed vond zal dit ook een tegenvaller zijn.Wim en Bruno bij Reyers Laat over "Gij die mij niet ziet"
http://www.cobra.be/cm/cobra/cobra-mediaplayer/podium/1.1142788
Geen opmerkingen:
Een reactie posten